Het verhaal achter het stripverhaal

Deel 5: Toon Hezemans

woensdag 21 november 2018

Deze week het laatste 'Verhaal achter het stripverhaal' en wel dat van Toon Hezemans. Je vindt het stripboek in de gratis programmagids van Bovengronds, onder meer verkrijgbaar bij Theater Heerlen en SCHUNCK*. Goed nieuws: er is nu ook een hardcover limited edition. Te bestellen via: toon@grenzenloosboek.nl


In een stroomversnelling 
Tejo Haas, oftewel Toon Hezemans, is geboren in 1967 en opgegroeid in Heerlen-Zuid. Als klein jongetje heeft hij de mijntijd in de stad meegemaakt, maar daar kan hij zich niet meer zoveel van herinneren. ‘’Ik weet dat er heel veel hoge muren waren. En ik ben naar de val van de lange Jan gaan kijken. Zo vaag kan ik het me wel herinneren.’’, aldus Toon. De tijd na de mijnen is hem wel duidelijk bijgebleven, toen de stad in een stroomversnelling veranderde. ‘’Het is allemaal heel snel gegaan in die tijd. Nadat de mijnen waren gesloopt, werd direct het CBS (nu Carbon 6) gebouwd. En zo met nog veel meer andere gebouwen in Heerlen. De stad raakte door die snelheid een beetje ontregeld. Het was eigenlijk een grote chaos.’’ 


Heerlen Sloopstad
in het stripverhaal van Toon kun je de sloop- en bouwontwikkelingen in ‘Heerlen Sloopstad’ van de afgelopen veertig jaar terugzien. Wij vroegen ons af, waarom dit onderwerp? ‘’Ik vind landkaarten en geschiedenis heel erg interessant. Soms zie je oude foto’s terug van Heerlen en dan denk je: waar is dat? Voor de inwoners van Heerlen is die constante verandering natuurlijk ook een van de kenmerken van de stad.’’ Volgens Toon zijn er weinig steden in Nederland die in zo’n rap tempo zijn veranderd. ‘’Er zit zoveel verleden in Heerlen dat je niet kunt zien. Dat zit eigenlijk alleen nog in het hoofd van de inwoners. Dat vind ik heel interessant en dat is ook een van de redenen waarom ik me ben gaan concentreren op de verandering in de architectuur van de stad. En zo kom je dus bij alle sloopontwikkelingen uit.’’


Vanuit het terras van Café Bracke
Alle ontwikkelingen worden in het stripverhaal weergegeven vanuit het terras van Café Bracke. ‘’Dit café vormt het knooppunt in mijn verhaal, daar kom ik ook telkens bij terug. Bracke bestaat dit jaar veertig jaar en ook al daarvoor zat er op die plek een bruincafe. Die veertg jaar bestrijkt precies de tijd na de mijnen. Dat vond ik een mooi parallel.’’ Toon maakt daarnaast ook de koppeling met het uitgaansleven. ‘’Het uitgaansleven in de stad is door de veertig jaren heen heel erg veranderd. Mensen beleven het ‘uitgaan’ nu anders, waardoor de stad ook anders wordt beleefd. En als het leven van mensen verandert, dan verandert daarmee ook de architectuur in een stad.’’


Geen oesters en champagne 
Als we het hebben over de cultuur in het Heerlen van nu, dan stelt Toon dat er nog steeds geen structuur heerst in de stad. ‘’Je hebt veel zelfstandige kernen in Heerlen, waardoor er geen sprake is van een echt stadsgevoel. Qua cultuur wordt er veel georganiseerd op eigen initiatief. De samenhang hierin is niet altijd heel duidelijk. Daardoor gebeurt het vaak dat zaken op cultuurgebied totaal buiten je netvlies kunnen vallen.’’ 

Aan de andere kant heerst er ook het voordeel dat initiatieven snel op poten kunnen worden gezet, omdat er geen hiërarchische structuur is waar je tegenop moet boksen. ‘’Er is in Heerlen geen sprake van een cultureel elitaire bovenlaag, waardoor iedereen snel eigen initiatieven kan uitvoeren. Het gaat hier uiteindelijk ook om de inhoud. Je hoeft in Heerlen niet met oesters en champagne aan te komen. Dan zeg iedereen meteen: wat ben jij moeilijk aan het doen?’’


Niet lullen, maar poetsen 
Volgens Toon is Heerlen tot slot geen stad van uiterlijk vertoon. ‘’Het gaat er hier allereerst om wat je doet, in plaats van hoe je eruitziet. Het is een laagdrempelige stad en je kunt er gewoon jezelf zijn. Dat betekent natuurlijk niet dat we er geen feestje van kunnen maken. Maar dit is vooral een stad met het motto ‘niet lullen, maar poetsen’. Daar voel ik mezelf ook het prettigst bij!’’, eindigt Toon.